Wiersze

Jesteśmy ludźmi

 

Jesteśmy ludźmi

Siedzę, jest cisza

Dom trochę pusty

Serce zamknięte

Na cztery spusty

 

Siedzę, jest zimno

Wieje i pada

Takie uroki

Są listopada

 

Siedzę, jest dziwnie

Myśli wciąż tona

Większość z nich trzeba

Samej pokonać

 

Siedzę i słucham

Jak gra muzyka

Jak płaczą lęki

Jak w sercu strzyka

 

Siedzę i myślę

Wszystko pamiętam

A wczoraj byłam

Tak uśmiechnięta

 

Siedzę i nie wiem –

Co mi gra w duszy

Listopad starte struny poruszył

Wracają myśli, niczym lawina

Czyja naprawdę była to wina?

 

Dokąd prowadzi ta kręta ścieżka?

Kiedy w nas w końcu spokój zamieszka?

 

Jesteśmy ludźmi, czasem błądzimy,

Brnąc po kolana w śnieg srogiej zimy

Łatwo się mówi, a gorzej wdraża

W pozapychane dni kalendarza

 

Ciągle pędzimy, pragnąc uciechy

Zabawne słowa, same uśmiechy

Kiedy coś boli, to uciekamy

Bo przecież tyle roboty mamy

 

Dokąd prowadzi ta kręta ścieżka?

Kiedy w nas w końcu spokój zamieszka?

 

Boimy się czuć, a nuż zaboli

Nikt w stu procentach nie zadowoli

Zawsze coś nie tak, zawsze za mało

Choć serce z chęcią by spróbowało

 

Nie na tym przecież polega sztuka,

Żeby wciąż marzyć, lecz tego szukać.

 

________________________________________

Jeśli spodobał Ci się mój wpis, udostępnij go znajomym, polub New Chapters na Facebooku (KLIK) i zostaw po sobie ślad – stwórzmy razem społeczność marzycieli, którzy potrafią dostrzec piękno w najzwyklejszych momentach… Dziękuję, że ze mną jesteś i… nie bój się marzyć! 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *