Wiersze

Pożegnanie, już czas na nie…

 

Pożegnanie

Trzeba pożegnać stare, by nowe powitać

Przyjąć, co nieuniknione

Stwarzając świat, Bóg nas o zdanie nie pytał

Los ma tory wyznaczone…

 

Wolimy trzymać się tego, co znane

Choć to ni w ząb nie funkcjonuje

Pełno wymówek, myśli lękiem skąpane

Hamulec w środku głos serca stopuje

 

Ciężko pożegnać to, co zanika

Umysł wspomnieniem ciągle nas szczuje

Jak ognia nieznanych obszarów unika

Biedny, kto nad nim nie zapanuje

 

Tylko głos serca czuciem przemawia

Szepcząc, bo dawno już znał rozwiązania

Bóg czasem wiarę na próbę wystawia

Pójść za Jego głosem – bezkres zaufania

 

Nic nie jest pewne, nie wiesz, co tam znajdziesz

Umysł wciąż czarny scenariusz podsuwa

Kto słucha strachu – daleko nie zajdzie

Ten, co ufa sercu – naprzód się posuwa

 

Każdy się lęka, każdy się boi

Każdy z nas wciąż zadaje pytania

Lecz tylko wtedy człowiek w miejscu stoi

Gdy do swego serca nie ma zaufania…

 

 

___________________________________________

Jeśli spodobał Ci się mój wpis, udostępnij go znajomym, polub New Chapters na Facebooku (KLIK)  i zostaw po sobie ślad – stwórzmy razem społeczność marzycieli, którzy potrafią dostrzec piękno w najzwyklejszych momentach… Dziękuję, że ze mną jesteś i… nie bój się marzyć! 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *